Vandaag was het zover: ons eerste concert in het Seoul Arts Center! Een gigantische zaal, 2500 stoelen, en eerlijk gezegd: ik vond het best spannend. Het orkest was net geland, dit is meteen een van de belangrijkste concerten van de hele tour, we hadden het programma 2,5 week geleden voor het laatst gespeeld… én we kregen precies anderhalf uur repetitie in de zaal. "Geen stress" dus.
Alsof dat nog niet genoeg was: buiten goot het van de regen. Gevolg: een verkeersinfarct en een bus met orkestleden die veel te laat kwam. Maar iedereen bleef opvallend zen en gefocust. En toen we eenmaal begonnen, deed de zaal met haar fantastische akoestiek de rest: alle spanning smolt weg.
Vooraf was er een ontvangst bij de Belgische ambassadeur, samen met onze intendant Bob Permentier en Hoofd Artistieke Zaken Ronan Tighe. Zelfs een oud-minister en een keur aan hoogwaardigheidsbekleders waren naar Seoul gekomen voor dit debuut van het Belgian National Orchestra in Korea.
En dan het concert zelf… Mozart klonk fris en fonkelend, Beethoven Vijfde pianoconcerto schitterde dankzij de geweldige HaeSun Paik, en in Brahms 1 liet het orkest horen waarom dit ensemble tot de top behoort: rond, krachtig en met 200% energie.
Bij de toegift - deze avond Sibelius’ Valse Triste - was het zo stil dat je een rijstkorrel had kunnen horen vallen 😅. Daarna: grote jubel, juichende mensen, standing ovations. Ik moest vijf keer terug het podium op. Uiteindelijk heb ik maar Alexei, onze concertmeester aan de arm genomen om samen af te gaan (En ja, ik maakte een hand-hartje naar het publiek… bleek achteraf dat je in Korea daarvoor een ander gebaar moet gebruiken. Oeps. 😂)
Kortom: première meer dan geslaagd! Het orkest straalt van trots, en ik lig in bed nog te stuiteren van de adrenaline. Brahms 1 spookt als soundtrack door mijn hoofd – dat worden bijzondere dromen vannacht…
Antony
